در
عصر ارتباطات و فنآوری اطلاعات (عصر حاضر) مقولههای ارتباطات (که
شامل سرعت و سهولت در ایجاد ارتباطات و گسترش آن در حد ارتباطات جهانی میشود) و
اطلاعرسانی (که شامل فرآیند تحلیل و تشخیص اطلاعات مورد نیاز،
جمعآوری، پردازش و طبقهبندی اطلاعات، تعیین روشها و ابزار اطلاعرسانی به
مخاطبین و در نهایت به روز رسانی اطلاعات میشود) ارکان اصلی زندگی در کشورهای
توسعه یافته و در حال توسعه است.
در حیطه این دو مقوله، اطلاعرسانی شهری و ارتباطات
بین شهروندان با یکدیگر، ضرورت اول زندگی در یک شهر دسترسی به
اطلاعات موردنیاز در آن شهر و ایجاد ارتباط با سایر شهروندان به روشهای آسان،
سریع و ارزان میباشد. از سوی دیگر ازدیاد جمعیت و گسترش جغرافیایی شهر و به تبع
آن افزایش مراکز تجاری و خدماتی و پیچیدگی امور اقتصادی و نیازهای اساسی شهرنشینان
به دریافت خدمات و تهیه ملزومات زندگی، معضلاتی نظیر ترافیک سنگین، آلودگی هوا،
اتلاف وقت و ارزش دریافت خدمات گران و نامناسب به جهت نداشتن اطلاعات کافی و ایجاد
ارتباطات صحیح و ... را در شهرهای بزرگ به وجود میآورد (مشابه آنچه که در تهران
کنونی شاهد هستیم) و این در حالی است که در شهرهای توسعه یافته و در حال توسعه
همراه به ایجاد زیر ساختهای فیزیکی و سختافزاری نظیر شبکه معابر و امکانات حمل و
نقل عمومی و ... اقدام به گسترش دو مقوله، اطلاعرسانی شهری و ایجاد امکانات
ارتباطی نظیر شبکه های مخابراتی و اینترنت و استفاده صحیح از آنها برای حل معضلات
اقدام شده است؛ به گونهای که امروزه نتایج آن را در شهرهای بزرگ جهان تحت عنوان
شهرهای الکترونیکی میبینیم.
در این شرایط بود که کتاب اول با اعتقاد راسخ به این امر که اهمیت
اطلاعرسانی شهری و انتقال ترددهای غیرضروری شهری به شبکههای ارتباطی دیگر نظیر
مخابرات بیش از گسترش و اصلاح شبکههای معابر و ناوگان حمل و نقل عمومی است، پای
به عرصه گذاشت و با تشخیص اطلاعات موردنیاز شهروندان، یعنی گام اول در فرآیند
اطلاعرسانی، به عنوان پیشگام در این فرآیند، با وجود مشکلات عدیده اطلاعرسانی
در شهر تهران، فعالیت خود را آغاز نمود. تا در سه گام: ۱- ایجاد پرتال تهران، ۲-
ایجاد شهر الکترونیکی، ۳- گسترش در سطح کشور با جلب حمایت ارکان نظام در توسعه
کشور مؤثر واقع شود.
